rkWestland > Federatie > Voor iedereen > Mens in Beeld > In memoriam > Kwartaal 4 - 2014 > Brigitta Cornelia Adriana Zuijderwijk-van der Ven

Brigitta Cornelia Adriana Zuijderwijk-van der Ven

Geboren: 28 juni 1930
Overleden: 02 november 2014
Plaats: Wateringen

In dankbare herinnering

Brigit geboren in 1930, als vierde kind in een rij van tien, groeit op in een moeilijke periode. Thuis hebben ze het niet breed, maar gelukkig zijn er de nodig vrolijke momenten. Doorleren na de lagere school is niet voor haar weggelegd. Ze moet gelijk aan het werk in de huishouding en doet dat bij verschillende gezinnen. Ze leert Jan Zuijderwijk kennen. In 1955 trouwen ze en gaan inwonen bij haar schoonouders. Daar wordt de oudste, Anneke, geboren. De volgende vier kinderen volgen in een periode van 5 jaar. Ondanks de drukte naait en breit zij heel wat kleren voor de kinderen en heeft zij er veel plezier in om heerlijke taarten te bakken. Ze gaat ook als vrijwilligster aan het werk in de bibliotheek. Later krijgt ze er een betaalde baan.

Brigit en Jan vinden het heerlijk om te wandelen en te fietsen. Wat een verdriet is er, als bij Jan longkanker wordt geconstateerd. Ze verzorgt hem liefdevol tot het einde. Als ze op haar 55ste weduwe wordt, gaat ze niet bij de pakken neerzitten. Brigit blijft wandelen: heerlijk uitwaaien op het strand, ze maakt reizen en gaat bij haar kinderen en kleinkinderen op bezoek die verspreid in Nederland wonen.

Rond haar 65ste merken de kinderen veranderingen op in het gedrag van hun moeder. Ze wil er niet over praten en kan zich voorlopig nog aardig redden. Op haar 76ste raakt ze  noodgedwongen van de ene op de andere dag haar vrijheid kwijt en wordt opgenomen in de Bieslandhof. Kort daarna is er voor haar een plaats in het net opgezette project: ‘Kleinschalig wonen’ in De Ark. 

Daar voelt ze zich gelukkig snel thuis, geholpen door de lieve aandacht van de verzorging daar en de kinderen.

De laatste tijd zit ze ‘gevangen in haar eigen lichaam’. Toch kan je haar tijdens de wandelingetjes nog zien genieten van de wind en de zon op haar gezicht. Aan die en nog zo veel van die  kleine dingen zullen velen nog met een glimlach op hun gezicht terugdenken.  Het is verdrietig haar los te laten, maar er zeker ook dankbaarheid en vertrouwen dat zij het nu goed heeft dicht bij God en bij al die lieverds die haar zijn voorgegaan. Brigit, rust zacht en à Dieu!

Marie-Thérèse van de Loo, p.w.

Terug naar voorgaande pagina
Het is aardig om belangrijk te zijn, het is belangrijker om aardig te zijn.